Survey the effect sequences order of combined training on maximal strength and aerobic capacity

ولی زاده, آیدین and آزمون, حمیدرضا (2009) Survey the effect sequences order of combined training on maximal strength and aerobic capacity. University of Mohaghegh Ardabili.

[img] Text
طرح ولی زاده و آزمون.pdf

Download (623kB)

Abstract

The purpose of this study was to investigate effect sequences order of combined training on maximal strength and aerobic capacity. Methods: Twenty eight physically active male university students were randomly assigned to participate for 8 weeks (3 days per week) in one of following training group: group C (n=8) served as a control, ES (n=10) and SE (n=10) combined the two programmers in different order during the same training session. The following measurements were made on all subjects before and after 8 weeks of training: weight, percent body fat, maximal oxygen consumption (ml/kg/min), and one repetition maximum (1RM) leg press (LP), 1RM bench press (BP). Results: VO2max was significantly improved in both groups ES (11/7%) and SE (11/1%). No significant difference was observed in magnitude of increase VO2max between groups ES and SE. Muscular strength significantly improved by 11/2% (BP), 46/1% (LP) for SE group and 17/7% (BP), and 52/2% (LP) for ES group. There was no significant difference between the two experimental groups for BP and LP. Conclusions: Although order of combined training no significant differences between groups ES and SE won’t to bring into but it appears strength training after endurance training in same session (ES) produces greater improvement in VO2max (ml/kg/min), LP and BP than opposite order.

Item Type: Other
Persian Title: بررسی تأثیر ترتیب سکانس¬های تمرین ترکیبی (قدرتی و استقامتی) بر قدرت بیشینه و ظرفیت هوازی
Persian Abstract: هدف از این مطالعه بررسی تأثیر ترتیب سکانس¬های تمرین ترکیبی بر قدرت بیشینه و ظرفیت هوازی دانشجویان فعال بود. بدين منظور 28 نفر از دانشجويان پسر فعال به صورت تصادفي انتخاب و برنامه¬ تمرین ترکیبی با سکانس¬های متفاوت را به مدت¬ 8 هفته¬ (3 روز در هفته)انجام دادند. آزمودني¬ها به صورت تصادفي به يکي از 3 گروه زير تقسيم شدند : تمرين قدرتي-استقامتی(SE) (10 نفر، سن: 41/23 (17/1±))، تمرين استقامتي-قدرتی (ES) (10 نفر، سن: 36/24 (07/1±))، گروه کنترل (C)(8 نفر، سن: 5/21 (6/1±)).اندازه گيري¬هاي زير از تمامي آزمودني¬ها قبل و بعد از 8 هفته تمرين بعمل آمد: قد، وزن، درصد چربي، VO2max، يک تکرار بيشينه در پرس پا و پرس سينه. نتایج نشان داد که VO2max در هر دو گروه تمرین ترکیبی (%7/11ES= و %1/11SE=) به طور معناداری بهبود یافته است (05/0≥ P) و تفاوت معناداری از لحاظ آماری بین دو گروه مشاهده نشد. قدرت بیشینه در هر دو گروه افزایش معناداری را بعد از 8 هفته نشان داد(پرس سینه و پرس پا در گروه¬های SE و ES به ترتیب %2/11 و %1/46 در برابر %7/17 و %2/52) و تفاوت معناداری بین دو گروه از لحاظ آماری مشاهده نشد(05/0≤ P). با توجه به نتایج تحقیق این طور می¬توان بیان کرد که اگرچه ترتیب سکانس¬های تمرین ترکیبی تفاوت معناداری را از لحاظ آماری در توسعه قدرت بیشینه و توسعه ظرفیت هوازی بوجود نمی¬آورد اما به نظر می¬رسد تمرین ترکیبی که تمرین استقامتی در ابتدای آن و تمرین قدرتی به دنبال آن انجام شود در مقایسه با ترتیب دیگر در توسعه قدرت بیشنه و ظرفیت هوازی تأثیر بیشتری خواهد داشت.
Subjects: Research Projects
Divisions: Subjects > Faculty of Educational Sciences and Psychology > Department of Sport Sciences
Faculty of Educational Sciences and Psychology > Department of Sport Sciences
Date Deposited: 23 Jun 2019 04:45
Last Modified: 23 Jun 2019 04:45
URI: http://repository.uma.ac.ir/id/eprint/7940

Actions (login required)

View Item View Item