A comparative study of the main elements of: transcendentalism and the mystical literature of Iran (Based on some examples from Emerson, Thoreau, Mevlana and Hafiz)

Erfani Namin, Jaleh (2019) A comparative study of the main elements of: transcendentalism and the mystical literature of Iran (Based on some examples from Emerson, Thoreau, Mevlana and Hafiz). Masters thesis, University of Mohaghegh Ardabili.

[img] Text
خانم عرفانی.pdf

Download (791kB)
Official URL: http://uma.ac.ir/

Abstract

Research Aim:This paper studies the common mystical concepts between Persian literature and Transcendental school including Over-soul, love, independence, simplicity, and childhood. Research method:The method of this research was gathering information through library study and content analysis. Findings: Hafez and Mevlana as the main Persian mystical poets and Emerson and Thoreau as the major American Transcendentalists have a lot in common in their understanding of truth, man, universe, and mystical concepts. These similarities can arise from man’s common intuitional and serendipitous thoughts or from their relationships with the Eastern thinkers and their familiarity with Persian mystical poets such as Hafez and Mevlana whom Emerson has repeatedly confessed to have read and used. His admiration of Persian mystical literature is so much that he names one of his articles as “Persian Poetry”. However, despite their so many similarities in man’s perfection, recognition, and elevation, there exist some differences which are worth mentioning. Mevlana takes God the Creator separate from the creatures. He is Eternal and Everlasting and always worshipped by man and nature who are limited, transient, and no more than a minor part compared to the Everlasting Divine. God is beyond man’s understanding and His High Majesty is far beyond recognition. The exception is that only the elect and men of God can receive the revelation of God, join the Over-soul, and come to unity with the whole Universe. However, Emerson bases his philosophy on nature in which man and the universe can be united and reach the Over-soul. For Emerson, God is the Over-soul who is ever present in nature and not without it. To conclude, it seems Emerson has just heard the name of the sea of life and truth, while Mevlana has long been swimming, drinking, and enjoying there. Conclusion:Emerson's frequent use of Persian mystical concepts, especialy Hafez and Mevlana, has been quite influential in shoping the themes and theories of transcendentalists.

Item Type: Thesis (Masters)
Persian Title: بررسی تطبیقی مضامین برجسته‌ی مکتب تعالی‌گرایی با ادبیات عرفانی ایران (با تکیه بر شواهدی از امرسون، ثورو، مولوی و حافظ)
Persian Abstract: هدف:هدف از پژوهش حاضر بررسی مضامین عرفانی مشترک در ادبیات فارسی و مکتب تعالی‌گرایی چون: ابرروح (روح جهانی)، طبیعت، عشق، قطع تعلّقات با ساده‌زیستی و دورانکودکی، بوده است. روش‌شناسی پژوهش:روش این تحقیق، گردآوری اطلاعات از طریق مطالعه‌ی کتابخانه‌ای و تحلیل محتواست. یافته‌ها:نتایج این پژوهش نشان می دهد که امرسون، ثورو، مولانا و حافظ در معرفت خود از حقیقت هستی و انسان همانندی‌ها دارند و از مفاهیم و بن‌مایه‌های عرفانی هم‌سو بهره‌مند شده‌اند. این همسویی‌ها می‌تواند حاصل نوعی سنخیّت تفکّر انسان‌ها در اندیشه‌های اشراقی، یا نتیجه‌ی تعامل با آرای متفکّران شرق به ویژه عارفان شاعر ایران، چون حافظ و مولوی باشد؛ زیرا امرسون بارها در نوشته‌ها و خطابه‌هایش اقرار کرده است که آثار آنها را خوانده و بهره‌مند شده است. با وجود همسانی‌ها در سیر تعالی انسان و هستی‌شناسی مشترک، در چینش و حاصل آن معرفت، تفاوت‌هایی دیده می‌شود. در عرفان ایرانی این بیکران مطلق (خدا) از عالم آفرینش متمایز است و طبیعت که محل تجلّی اوست، در حال ستایش خداست. جهان طبیعتبا همه‌ی عظمت وبزرگی‌اش، محدود و متناهی است و در برابر ساحت کبریایی پروردگار ذرّه‌ی ناچیزی بیش نیست. در این معرفت شناسی خداوند در درجه‌ی علوّی دست نایافتنی است که تنها ابدال و اولیاالله می‌توانند وحی او را دریافت کنند و توانایی اتّحاد با او را دارند. اما بنای فلسفه‌ی امرسون، بر طبیعت است. ارتباط با طبیعت پیوند دهنده‌ی انسان با پروردگار است. انسان و هستی تحت عنوان طبیعت، روح یگانه‌ای (ابرروح) می‌شوند. این روح بیرون از طبیعت نیست. اندیشه‌ی عرفان تعالی‌گرایی در سطح حرکت می‌کند اما عرفان ایرانی عمیق‌تر و کامل‌تر از آن است. نتیجه‌گیری:با استفاده مکرر امرسون از مضامین عرفان ایرانی به ویژه حافظ و مولوی، مضامین عرفان ایرانی در ساماندهی نظریات تعالی-گرایان موثر بوده است.
Supervisor:
SupervisorE-mail
Novin, HosseinUNSPECIFIED
Advisor:
AdvisorE-mail
Arian, AliUNSPECIFIED
Salahi, AsgarUNSPECIFIED
Subjects: Faculty of Literature & Humanities > Department of Persian Language and Literature
Divisions > Faculty of Literature & Humanities > Department of Persian Language and Literature
Divisions: Subjects > Faculty of Literature & Humanities > Department of Persian Language and Literature
Faculty of Literature & Humanities > Department of Persian Language and Literature
Date Deposited: 06 Jun 2020 07:47
Last Modified: 06 Jun 2020 07:47
URI: http://repository.uma.ac.ir/id/eprint/11393

Actions (login required)

View Item View Item