Phenomenology of Iranian Painting Art in the Sassanid Period and Its Influence in the Later Period (relying on the role of Mani)

Toosheh Asl, Maral (2020) Phenomenology of Iranian Painting Art in the Sassanid Period and Its Influence in the Later Period (relying on the role of Mani). Masters thesis, University of Mohaghegh Ardabili.

[img] Text
پایان نامه مارال توشه اصل.pdf

Download (338kB)
Official URL: http://uma.ac.ir/

Abstract

What we know today as the style of Iranian painting was formed during the Sassanid era and influenced by Manichaean art. Of course, the first sparks of Iranian visual art and painting date back to the cave-dwelling period, which reached the Sassanid era after many ups and downs. The Sassanids tried to present the ancient art of Iran to the world with a new method and style that was derived from the ideology of unification and the creation of a world empire. Meanwhile, Mani's exceptional role as a master artist is also very impressive. It was during this historical period that Iranian painting emerged in a correct and logical composition using the beliefs, symbols and motifs of the past of Iranian art. Almost simultaneously with the formation of Sassanid art, Mani, who claimed to be a prophet, chose the eloquent language of art and image to propagate his religion, and by using the beliefs, myths and symbols of each ethnic group and using them in his paintings, he was able to awaken a familiar feeling in his audience. These two types of male style had a tremendous effect on each other due to their proximity and concurrence, and the art of Iranian painting emerged. In order to properly understand this visual language and this type of art, it is necessary that the contemporary audience, referring to the works themselves and regardless of the history and artist of the creator of the work, understands the feeling that emerges from seeing these works and thus directly the horizon of the living world. The horizon of the artist's biological world is combined and the hermeneutics of the audience and the work of art is formed and ultimately leads to consciousness. To achieve this type of consciousness, the phenomenological research method is more responsible than any other method. The present study, with a phenomenological approach, tries to understand this style of Iranian painting and its phenomena as much as possible. The findings of this study indicate that the Iranian painting style that emerged in the Sassanid period with a combination of Sassanid and Manichaean art, is a style with which both Manichaean, Zoroastrian and even Islamic beliefs can be expressed. So that after centuries of seeing these works, the audience can easily understand the message of the artist and see his ideal world and the creator of the work in one frame.

Item Type: Thesis (Masters)
Persian Title: پدیدار شناسی هنر نقاشی ایرانی در دوره‌ی ساسانی و تاثیر آن در ادوار بعدی (با تکیه بر نقش مانی)
Persian Abstract: آنچه که امروزه به عنوان سبک نقاشی ایرانی می‌شناسیم، در زمان ساسانیان و با تاثیر از هنر مانویان شکل گرفت. البته اولین بارقه‌های هنر تصویری و نقاشی ایران به دوران غارنشینی بر‌می‌گردد که پس از طی فراز و فرودهای بسیار به دوران ساسانی رسید. ساسانیان سعی کردند هنر کهن ایران را با روش و سبکی جدیدکه برگرفته از ایدولوژی وحدت‌بخشی و ایجاد امپراطوری جهانی بود، به جهانیان عرضه دارند. در این میان نقش استثنائی مانی به عنوان هنرمند چیره دست نیز بسیار چشمگیر است. در این دوره‌ی تاریخی بود که نقاشی ایرانی با استفاده از باورها، نمادها و نقشمایه‌های موجود در گذشته‌ی هنر ایران در یک ترکیب‌بندی درست و منطقی پدیدار گشت. تقریبا همزمان با شکل‌گیری هنر ساسانی، مانی که داعیه‌ی پیامبری می‌کرد، برای تبلیغ دینش زبان رسای هنر و تصویر را برگزید و با استفاده از باورها و اسطوره‌ها و نمادهای هر قومی و به کارگیری انها در نگاره‌های خود توانست حسی آشنا را در مخاطبانش بیدار کند. این دو نوع از سبک نری به دلیل همجواری و همزمانی تاثیر شگرف بر هم دیگر نهادند و هنر نقاشی ایرانی را پدیدار شد. برای فهم درست این زبان تصویری و این نوع از هنر نیازاست که مخاطب معاصر با رجوع به خود آثار و فارغ از تاریخ و هنرمند بوجودآورنده‌ی اثر،حسی را که از دیدن این آثار پدیدار می‌شود را درک کرده و بدین ترتیب بی‌واسطه افق جهان زیسته‌ی مخاطب با افق زیست جهان هنرمند ترکیب شده و هرمنوتیک مخاطب و اثر هنری شکل می‌گیرد و درنهایت به آگاهی می‌انجامد.برای رسیدن به این نوع از آگاهی، روش پژوهش پدیدار شناسی بیش از هر روش دیگری جوابگو است. پژوهش حاضر با رویکردی پدیدارشناسانه،سعی در فهم هر چه بیشتر این سبک نقاشی ایرانی و پدیداری آن دارد. یافته های این پژوهش حاکی از ان است که سبک نقاشی ایرانی که در دوره‌ی ساسانی با ترکیب هنر ساسانی و مانوی پدیدار شد، سبکی است که هم باورهای مانوی، هم زرتشتی و هم حتی اسلامی را می‌توان با آن بیان کرد. طوری که مخاطب پس از قرنها با دیدن این آثار هم می‌تواند به سهولت پیام هنرمند را درک کند و هم جهان آرمانی خودش و خالق اثر را در یک قاب بیند.
Supervisor:
SupervisorE-mail
Afkhami, BehroozUNSPECIFIED
Advisor:
AdvisorE-mail
Khosravi, ZeynabUNSPECIFIED
Subjects: Faculty of Literature & Humanities > Department of Archaeology & History
Divisions > Faculty of Literature & Humanities > Department of Archaeology & History
Divisions: Subjects > Faculty of Literature & Humanities > Department of Archaeology & History
Faculty of Literature & Humanities > Department of Archaeology & History
Date Deposited: 26 Oct 2020 09:16
Last Modified: 26 Oct 2020 09:16
URI: http://repository.uma.ac.ir/id/eprint/11911

Actions (login required)

View Item View Item