study comprative of the rhetorical acpects in sahife-ye sajadieh and rasaye -le khajeh abdolah

Zareei, Razie and Moharami, Ramin and Gharjami, javad (2016) study comprative of the rhetorical acpects in sahife-ye sajadieh and rasaye -le khajeh abdolah. Masters thesis, university of Mohaghegh Ardabili.

[img] Text (بررسی و تطبیق جنبه¬های بلاغی صحیفه¬ی سجادیه و رسائل خواجه عبدالله انصاری)
Razie Zareei.pdf

Download (372kB)
Official URL: http://www.uma.ac.ir

Abstract

Topics discussed in this study, is” Study comprative of the rhetorical acpects in sahife-ye sajadieh and rasaye-le khajeh abdolah Ansari”. The main objective in this study is comparing of rhetorical properties of tow rhythmic prose in Persian and Arabic language. The resuls shows that the using of image in both rasayel and sahife artily used and the number of metaphor more than other figure of speech. In addition, other figure of speech consist of allegory, symbol, irony is mostly used in both text. Total of imagery used in tow analised context is about 752 In rasayel and for sahife is about 283. Comparing tow different context shows that paronomasia, adaptation and Oxymoron in sahife and Allusion, paronomasia and adaptation respectively is most used other figure of speech.

Item Type: Thesis (Masters)
Persian Title: بررسی و تطبیق جنبه¬های بلاغی صحیفه¬ی سجادیه و رسائل خواجه عبدالله انصاری
Persian Abstract: بلاغت در لغت به معنی رسایی است و هدف از آن رسانیدن مقصود و غرض است. در اصطلاح، دانش¬ یا فن¬ زیبایی-شناسی سخن را گویند. در دوران شکل¬گیری بلاغت اسلامی، این فنّ ابتدا در درون زبان¬عربی و در بستر لغات عربی اما با تفکر ایرانی صورت منسجم بـه خـود گرفـت. این مسأله در تمدن اسلامی با خدمت بی¬شائبه به زبان قرآن صورت پذیرفته است. در سمت دیگر بلاغت، روح و جان¬مایه¬ی ادبیات است و شاعران و نویسندگان بنا به تربیت زبانی و فرهنگی خود، راه¬های گوناگونی برای دستیابی به این هدف برمی¬گزینند. موضوع بحث در این پژوهش«بررسی و تطبیق جنبه¬های بلاغی صحیفه¬ی سجادیه و رسائل خواجه عبدالله انصاری» است. هدف از این پژوهش شناخت بیش¬تر کارکرد صورخیال و شناخت ابزارهای تزیین¬کننده در دو نثر مسجع در زبان فارسی و عربی بوده است. در این پژوهش به دست آمد که هر دو نویسنده از تشبیه به صورت هنرمندانه استفاده کرده¬اند. همچنین تعداد استفاده¬ی مجاز بیش از سایر صور بیان بود. در هر دو متن نویسندگان به وفور از تمثیل، نماد و کنایه بهره جسته¬اند. جمع¬کل صور بیان در رسائل 752 مورد و در صحیفه 283 مورد بوده است. در قسمت بدیع در صحیفه، جناس، اقتباس، تضاد و در رسائل تلمیح، جناس و اقتباس بیش¬ترین درصد را در بین سایر موارد بدیعی داشته است.
Supervisor:
SupervisorE-mail
Moharami, RaminUNSPECIFIED
Advisor:
AdvisorE-mail
Gharjami, javadUNSPECIFIED
Subjects: Faculty of Literature & Humanities > Department of Persian Language and Literature
Divisions > Faculty of Literature & Humanities > Department of Persian Language and Literature
Divisions: Subjects > Faculty of Literature & Humanities > Department of Persian Language and Literature
Faculty of Literature & Humanities > Department of Persian Language and Literature
Date Deposited: 15 Oct 2018 17:10
Last Modified: 15 Oct 2018 17:10
URI: http://repository.uma.ac.ir/id/eprint/808

Actions (login required)

View Item View Item